پسدم دو شنبه به دنیا میاد،

خیلی حوشحالم، باید خونه رو خیلی تمییز کنم، حتما کلی مهمون میاد خونمون، من دارم مامان واقعی میشم، حتما یکی دو روز تو بیمارستان میمونم، باورم نمیشه که پسرمو میبینم بلاخره، مثل یه آرزوی دست نیافتنی شده بو  برام.باباش که از خوشحالی نمیدونه چیکار کنه، نگران سلامتیه منم هست، کاشکی همه چیز به قدرت خدا درست بشه و من از پس این دوران سخت با دل خوش بر بیام، دوست دارم چشمای پسرمو ببینم و بهش بگم چقدر دلم براش تنگ شده بود.چقدر مشتاق دیدارش بودم، این انتظار واقعا دیر گذشت،

فردا مامان مهری میاد پیشم تا از تنهایی دربیام.

شبا تا دیروقت خوابم نمیبره، همش به روزی که میخوام ببینمت فکر میکنم، چقدر کیف داره، چقدر باهاله که یه بچه داشته باشی و براش بمیری، وای خدآااااااااااا، من و اینهمه خوشبختی محاله

خیلی کار دارم بهتره برم و کارامو انجام بدم،