امروز خبر فوت یکی از بچه های دوستای همسرم واقعا شوکم کرد .تو این ماه خبر فوت 4 نفر از دوستان و فامیل  بر اثر سرطان خون یه غم خیلی بزرگ رو دلم گذاشت.نمی دونم این بیماری یهو از کجا اومد چطور شد که بعد یه مدت مثل سرماخوردگی رایج شده و هر کسی تو نزدیکیاش ازین بیماری یه خبر میشنوه.دلم برای پسر 10 ساله خیلی سوخت و میدونم که اون حتما یه آرزوهایی داشته که خیلی دلش میخواسته بهشون برسه.حتما یه شغلی در نظر گرفته و یا فکر دانشگاه رفتنو و ...که به هیچ گدوم نرسید.

کاشکی میشد از خدای مهربون حکمت این مشکلاتو پرسید.من باور دارم که تو این دنیا کیچ اتفاقی اتفاقی نیست.در پس هر مشکل یا خوشحالی حکمتی هست.اگه رحمت و نعمتی باشه حتما به خاطر دعای یه نفر بوده، اگه مشکلی باشه به خاطر شکستن دل یکی یا ناخرسندی خدا از ماست.

اما دارم فکر میکنم که اون بچه ها که چشم به این دنیا باز میکنن و خیلی از زیبایی های این دنیا دلشونو میبره ،او نا چی او چرا باید بدون خداحفظی ازین دنیا پر بکشن.کاش از خدا میپرسیدم که چرا بدیه ما بزرگترا تو خیلی کارا مثلا آلودگی هوا یا پارازیت ماهواره ها چرا باید نتیجش به بچه های بی گناه برسه.کاشکی دنیا یه جور دیگه بود .کاشکی هر کس به خاطر کار خودش مجازات میشد.این دنیا با همه بدیهاش تنها دنیاییه که چشم بشر تا حالا بهش خورده و یه جورایی زندگی و سلامتی بزرگترین گنج تو این دنیاس.هیچ غنیمتی به چای زنده بودن و سلامتی نمیرسه.

فقط دعا میکنم کاش خدا به همه ماها کمک کنه مخصوصا اونایی که بچه دارن .الان من هم باردارم و از همین الان وقتی فکر بیماریه پسرم به ذهنم برسه هیچ غصه ای شاید سختتر از این نباشه.میتونم حس کنم مادرایی رو که درد کشیدنه بچه هاشونو میبینن و انگار بند بند بدنشون از هم جدا میشه.

بیاید همه با هم کمک کنیم کارهایی که لازمه برای کمک به سرطان خونانجام بدیمتا بچه ها کمتر آسیب ببینن.یکی ازین کارها رفتن به بیمارسان خون و انجام آزمایشه مربوط به سرطان خون هست.یکی از این راهها مبارزه علیه فرستادن پارازیت ماهواره ها ، یکی از این کارا آلوده نکردنه هوا و استفاده از وسیله نقلیه عمومیه،یکیشون کمک به بالارفتن علم و دانش کشور در زمینه سرطان خون هست.از همه دانشمندای ایرانی که تو این زمینه فعالیت دارن متشکرم و خواهان کمک بیشترم.