الان ساعت نزدیکه یک نصفه شبه دونشنبه اس،

داشتم سوره یاسین رو میخوندم.یکم آروم شدم، خوشحالی برای دیدن فرشته زندگیم نمیزاره بخوابم، دلم میخواد برای سلامتیش دعا کنم، حال هوام یه جور دیگس، احساس میکنم انقدر این چند ماهه خبرای عجیب  و بد شنیدم از بیماریهای مختلف، انگار تنها راه آرامش برام شده دعا و توکل، تازه آدم به این فکر میکنه که همه چی  تو دسته خداست، پس جز توکل و سپردن به مشیت خدا کاردیگه ای از ما ساخت نیست، شاید خیلی بیشتر از کپنم تو این دنیا خوشبخت بودم . ممنونم خدا.فردا روز بزرگیه برای من، من قول میدم وقتی فرزندم به دنیا بیاد از هیچ تلاشی دریغ نکنم.با توکل به خدا به یه  جوان خدمتگذار به مردم تبدیلش کنم،

دلم میخواد سرنوشتی کهخدا ب ام تعیین کرده رو کاملا بپزیرم وهیچوقت ناشکر نباشم، سرنوشت واقعا بالا و پایین داره.گاهی برای رسیدن بهخواستت خیلی صبر لازمه گاهی خدا خیلی سریع حاجتتو بهت میده، من ازون آدما بودم که هرچی از خدا خواستم بهم داده.همیشه ممنونشم.اما هیچوقت بنده خالص نبودم.دلم میخواد با اومدن بچه یه بنده خالص باشم.و به خدا ثابت کنم که میتونم.خدایا هیچی تو دنیا بهاندازه بچه مهم نیست.حاضرم همه چیزمو بدم و فردا فرزندمو سالم  درآغوش بگیرم.